वडिलांना मुलीचे प्रेमप्रकरण कळते आणि त्यानंतर वडील जे करतात ते पाहून…

सकाळी साडे दहा अकराला झोपेतून उठलेल्या मुलीला पाहून शेवटी बापानं आज थोड्या वरच्या आवाजात बोलायला सुरुवात केली. मग काय ठरवलस तु? हे असंच रोज उशीरा उठायचं, कसं तरी आवरायचं घरात एकही शब्द कुणाशी न बोलता उदास नाराजीने वावरायचं. चहा घे, नाष्टा कर, जेवण घे, आईने दहा वेळा विनवणी केल्यावर सरते शेवटी. उपकार केल्यागत कुठंतरी शून्यात नजर लावून आलेलं खायचं प्यायचं. आई घरकामात मी ऑफिसला गेल्यावर पुन्हा आपलं बेडरूम लावून स्वतःला आत बंद करून तासनतास नुसतं अश्रू घाळीत पडून रहायचं. आई सांगत होती, गेले आठ दहा दिवस तुझं असं वागणं दिवसागणिक वाढत चाललंय म्हणे. मी सुद्धा मार्क केलंय, घरी आल्यावर पूर्वीसारखे बोलणे नाही ना हसणं नाही. सारखे चेहऱ्यावर उदासी, नाराजी…

काही विचारलं तर तुटक उत्तर देऊन पुन्हा गप्प बसायचं. इतकं कुठलं आकाश कोसळलय गं तुझ्यावर? नाही बाबा! तसं काहीच नाही. थोडी तब्बेत बरी नाही माझी. त्यात परीक्षा सुद्धा जवळ आलीय. म्हणून आतच अभ्यास करत बसतेय. तुम्हाला वाटतंय तसं काहीच नाहीये. म्हणजे तुझी आई सांगतेय ते सगळं खोट आहे. अगं तुझ्याच कुण्या मैत्रिणीन तुझ्या आईला कॉल करून तुझ्यावर बारीक लक्ष ठेवायला, तुला सांभाळायला, तुझी खुप काळजी घ्यायला लावली आहे. अगदी स्पष्टच बोलायचे म्हणजे तुझं ते ब्रेकअप का काय म्हणतात ना ते झालंय म्हणे. खुप डिप्रेस आहेस तू. कॉलेज ट्युशन, फिरणं बोलणं सगळं बंद करून कुठंतर हरवल्यागत बसून असतेस.

क्षणभर मोबाईल दूर न करणारी तोसुद्धा ऑफ करून ठेवलाय तू. हे सगळं काय मांडलंय. दिवसभर आईभोवती चिवचिव करीत तिचं डोकं खाणारी, घरभर बागडणारी हसणारी मुलगी तू, तुला एवढा नर्वसनेस आलाय कसा? अगं झालं असेल प्रेमात ब्रेकअप त्यासाठी रोजचं जगणं सोडायचं. आम्हाला वाटलं थोडा वेळ देऊ तुला, होईल सगळं व्यवस्थित. घरी आल्यावर रोज तुझ्या आईला विचारायचो पण तुझ्यात काहीच बदल नव्हता. अस उदास राहून राहून तू आधिकच त्यात हरवायला लागली होतीस. म्हणून आज स्पष्ट बोलायचं ठरवलं मी. पूस ते डोळ्यातलं अश्रू, ये इकडे बस इथं माझ्या जवळ आणि सर्वप्रथम पूर्वी जशी हसायचीस ना तसं मन मोकळं हसून दाखव आम्हाला. नाही बाबा, ते शक्य नाही आता!.

आज खरं ते सांगते, माझं हसू हिरावून घेतलं त्याने, प्रेमात धोका दिलाय मला. दुसरी कोणी आली आहे त्याच्या आयुष्यात, मग काय टाळायला लागला मला. माझा थोडा सुद्धा विचार केला नाही, जाब विचारला, रडले, शपथ घातली शेवटी आत्महत्या करायची धमकी सुद्धा दिली. पण तो नाही फिरला मागे. मग काय करू? नाही विसरू शकत त्याला. जगायची इच्छा नाही राहीली आता. अरेरे असं आहे तर, म्हणजे भलताच दारुण प्रेमभंग झालाय तुझा. मग आता पुढे काय ठरवलंयस तू. आत्महत्या करणार, जीव देणार. बर मग आम्हाला सांग कशी करणार आहेस आत्महत्या? गळपास घेऊन, विष पिऊन, इमारतीवरून उडी मारून का रेल्वेखाली झोकून. फेसबुक लाईव्ह व्हिडिओ अपलोड करून, का मृत्यूला कोणाला जबाबदार धरून, का चिट्टी लिहून. नाही म्हणजे हे आधी कळाल तर मनाची तयारी ठेवू आम्ही.

उगीच पोलीस इथं आल्यावर माहीत होण्यापेक्षा आधीच समजलेलं बरं नाही का? कारण आम्ही कोणीच नाही ना तुझ्यासाठी. जन्मापासून वाढवलं प्रेम दिलं, हर एक हट्ट पुरवला, चांगलं राहणीमान दिला, शिक्षण देतोय अर्थात काय एवढं म्हणा, ते काय सगळेच आई वडील करतात. असंच वाटलं ना तुला, मात्र काल परवा ओळख झालेला कोण कुठला तो तुला अधिक जवळचा झाला. तुझं प्रेम नाकारलं म्हणून खाणं पिणं बोलणं सोडलंस, त्याच्या विरहात मरायला, जीव द्यायला तयार झालीस तू. अगं बाळा एक सांग, एकटीनं इतका त्रास सहन करत बसण्यापेक्षा एकदाही आमच्याशी बोलावं, सांगावं अस नाही वाटलं तुला? आई बाबा समजून घेतील, समजूत घालतील असं कधीच मनात नाही आलं का तुझ्या. नाही बाबा, तुमच्या दोघांसमोर बोलण्याची कधी हिम्मत नाही झाली.

ज्याला सर्वस्व मानलं त्यानेच माझा असा प्रेमानं केलेला अपमान माझ्या जिव्हारी लागला. काहीच सुचत नव्हते. बेटा नाही तर तुम्ही आजकालची मुलं हे अशा बाबतीत आईवडीलांकडे आपली शत्रू म्हणूनच का बघतात हेच नाही कळत. का शेअर करत नाही या असल्या गोष्टी? प्रेमात, परीक्षेत, नोकरीत अगदी घरात सुद्धा काही कारणांमुळे थोडं मनाविरुद्ध झालं, अपयश आलं तर लगेच सारासार विवेकबुद्धी नष्ट होते तुमची. अजिबात सहनशक्ती, सहनशीलता राहिलेली नाही तुमच्यात. आल्या संकटाला, परिस्थितीला तोंड देण्याऐवजी, त्यातून बाहेर पडण्याचा मार्ग शोधण्याऐवजी त्याविरुद्ध दोन हात करण्याअगोदर तुम्ही हार मानून चुकीचं पाऊल उचलता. पळपुटे झाला आहात का तुम्ही? असं करताना एकदा तरी आम्हा जन्म दात्यांचा विचार करता तुम्ही? आमचं काय होईल, एकट्याने निर्णय घेऊन मोकळे होतात तुम्ही. बाबा थोडे उद्वेगाने, थोडे उपरोधक बोलत होते. बाहेर वादळी वाऱ्यासह कोसळणारी पावसाची जोरदार सर आजूबाजूच्या लहान मोठ्या वृक्षराजीला मुळापासून हादरे देऊन उन्मळून टाकायला उतावळी होती.

इकडे बाबांच्या एक एक शब्दाने घायाळ झालेली ती एकाच जागी उभी राहून खिडकी बाहेर जोरदार वाऱ्यावर बेफान होऊन हालणाऱ्या फांदीवर तिची नजर स्थिरावली होती. पिसाळलेल्या फांद्या जणू तिच्या देहावर चाबकाचे कोरडे ओढल्यागत तिला विचारणा करीत होत्या. बघ बाबा काय म्हणतायत ते. आजपर्यंत झालं त्यात तू फक्त स्वतःचा विचार करीत होतीस, अगदी मरायला सुद्धा तयार झालीस. किती स्वार्थी आहेस तू, पण अजूनही वेळ गेलेली नाही. मागे फिर यातून, प्रेमभंग झालाय ना तुझा त्यातून सावर स्वतःला. अविचार करू नकोस, माफी माग त्यांची चल हो पुढे. दरम्यान त्या तणावग्रस्त शांततेत कुणीच काही बोलत नव्हते. परंतु पुढच्या क्षणी तीने अवेगाने बाबांचे पाय धरले होते. बाबा मला माफ करा, चुकलं मी तुम्ही भानावर आणलेत मला. नाहीतर खरंच भयंकर घडणार होते माझ्या हातून. तिच्या संयम सुटला होता दाटलेल्या स्वरात तिला नीट बोलताही येत नव्हते. दुसऱ्या क्षणी पायाशी झुकलेल्या लेकीला बाबांनी प्रेमाने हृदयाशी धरलं होतं. सारेच गहिवरले होते, ते दृश्य बरेच काही सांगून जात होतं, बोलकं होतं. काही विपरीत घडण्याअगोदर एका प्रेमभंगातुन उठलेल वादळ हळूहळू निष्क्रिय, प्रभावी होत होतं. धन्यवाद.

Leave a Reply

Your email address will not be published.