सात पिढ्यांचे कमवून ठेवलंय, माझ्या आठव्या पिढीचं काय होईल?

नमस्कार मित्रांनो आपले स्वागत आहे. आपण एक सुंदर कथा घेऊन आलो आहे. “समाधान आणि सुख”. आपण समाधान आणि सुख मिळवतो का? समाधान वेगळं आणि सुख वेगळं. यावरती आपण विचार केलाय का? करूया. एक श्रीमंत सावकार होते. त्यांच्याकडे खुप अशी संपत्ती होती. पुढील सात पिढ्या जरी बसून खाल्ल्या तरी संपणार नाही एवढी संपत्ती मिळवली होती. तरीपण हा श्रीमंत सुखी नव्हता. मनात काहीतरी विवेंचनाच होती त्यामुळे रात्रभर झोप यायची नाही. त्यामुळे खऱ्या सुखाला तो वंचित झाला होता. त्याने प्रत्येकाला विचारले, मी काय करू, म्हणजे या विवंचनेतून सुटेल आणि मला सुखाची झोप लागेल.

त्याला कोणीतरी सांगितलं, तू संतांना क्षरण जा. म्हणजे संत तुला यातून सोडवतील. श्रीमंत संतांच्या शोधार्थ निघाला. वाटेत एका झाडाखाली साधू महाराज बसले होते. त्यांना नमस्कार करून श्रीमंत म्हणाला, महाराज मला काहीही कमी नाही. पुढील सात पिढ्या बसून खातील एवढं मिळवलंय. पण तरी मी सुखी नाही. मला एक विवंचना आहे, मला झोप येऊ देत नाही. त्यामुळे मी सुखी नाही. साधू महाराज म्हणाले, आधी विवंचना काय आहे ते सांग. मग त्यातून कसे सुटायचे ते मी सांगतो. श्रीमंत म्हणाला, महाराज तसं म्हणाल तर मला काहीही विवंचना नाही. फक्त एक विवंचना आहे ती म्हणजे माझ्या आठव्या पिढीचं काय होईल?

कारण सात पिढ्यांचे कमवून ठेवलंय. चिंता आहे ती आठव्या पिढीची. साधू महाराज हसले आणि म्हणाले, काळजी करू नकोस. मी तुला यातून सोडवतो. साधूने त्याला किलोभर तांदळाची पिशवी दिली आणि सांगितलं की त्या डोंगरावर एक म्हातारी एका झोपडीत राहते. तिला हे तांदूळ देऊन ये. म्हणजे मी तुला तुझ्या विवंचनेतून मुक्त करतो. तांदूळ घेऊन श्रीमंत म्हातारीच्या झोपडीत आला. ज्या झोपडीला दार सुद्धा नव्हतं. ती भगवंताच्या भजनात दंग होती. श्रीमंतांच्या पायाच्या आवाजाने आज्जीची भाव समाधी दंग पावली. तिने बघितले आणि म्हणाली, का आलास बाबा इथं? तो म्हणाला म्हातारे तुला तांदूळ द्यायला आलोय. हे घे आणि मी जातो.

ती म्हणाली, का रे? तुला मी मागितले होते का? तुझ्या समोर हात पसरला होता का? नाही ना! मग का आणलेस तांदूळ. ही पिशवी उचल आणि चालायला लाग. तो म्हणाला, मला त्या झाडाखाली बसलेल्या साधूंन पाठवलंय, म्हणून मी आलोय. ती म्हणाली, त्या साधूला जाऊन सांग की अजून दोन दिवस तांदूळ पुरतील एवढे माझ्या झोपडीत आहे. श्रीमंताने आपली अक्कल चालवली तो म्हणाला, म्हातारे तिसऱ्या दिवसाला होतील, राहू दे. ती म्हणाली, माझ्या तिसऱ्या दिवसाची चिंता तुलाही नको आणि त्या साधुलाही नको.

त्याला सांग माझ्या तिसऱ्या दिवसाच्या तांदळाची चिंता मी ज्याच्या वर सर्वस्वाचा भार टाकून या निर्जन स्थळी भजन करत बसले त्याला आहे. हे ऐकून श्रीमंत पिशवी घेऊन परत आला आणि साधू समोर पिशवी ठेवून निघाला. साधूने त्याला हाक मारली. अरे विवंचना घेऊन आला होतास ना! मी तुला त्यातून सोडवणार आहे. श्रीमंत खाली मान घालून म्हणाला, महाराज मला उत्तर मिळाले. तिसऱ्या दिवसाच्या तांदळाची चिंता न करणारी म्हातारी जेवढी सुखी आहे तेवढा मी दुःखी आहे.

मित्रांनो या दृष्टांताचा, या कथेचा आशय फक्त एवढाच आहे की सुख कशात आहे हे कळत नाही. तर सुख हे समाधानात आहे आणि हे समाधान बाजारात विकत मिळत नाही. ते आपल्या कर्तृत्वात, आपल्या कर्तव्यात मिळते. भोजनात सुख नसून भजनात आहे. आमच्या जीवनातील भजन नाहीसे झाले आणि आम्ही भोजनाला प्राधान्य दिलं. म्हणून आम्ही दुःखी आहोत. खरंच विचार करा. सुख मिळते पण ते आपण मिळवलं पाहिजे. आनंद मिळतो पण तो आपण मिळवला पाहिजे. समाधान मिळते पण ते समाधान शोधलं पाहिजे.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *