साहेब, माझ्याकडे ग्राहक तर भरपूर येतात परंतु माणूस कधीतरीच येतो..

नमस्कार मित्रांनो, आज आम्ही तुमच्यासाठी घेऊन आलो आहोत एक हृदयस्पर्शी कथा.. लेखन कोणी केलं आहे हे माहीत नाही, परंतु लेखकांचे लेखन खरच खूप अप्रतिम आहे. छोटीशी कथा आहे पण खूप काही शिकवून जाणारी आहे. चला तर सुरुवात करूया. शहरातील एका प्रसिध्द दुकानात लस्सी ची ऑर्डर देऊन आम्ही सर्व मित्रमंडळी आरामात बसून एक दुसऱ्यांची चेष्टा मस्करी करत होतो.

तेवढ्यात 70 ते 75 वर्षाची एक आजी पैसे मागत माझ्यासमोर उभी राहिली. तिची कंबर वाकली होती. डोळे खोल गेलेले पण पाणीदार होते. त्यांना बघून मनात काय माहितकाय आले की मी किशात पैसे काढण्यासाठी घातलेले हात परत घेऊन त्यांना विचारले. आजी लस्सी पिणार का? माझे असे विचारण्यावर आजी कमी आणि माझे मित्र जास्त अचंबीत झाले.

कारण जर मी त्यांना पैसे दिले असते तर फार तर 5 किंव्हा 10 रुपये दिले असते. पण लस्सी तर 25 रुपये ला होती. म्हणून लस्सी प्यायला दिल्याने मी गरीब होण्याची आणि त्या म्हाताऱ्या आजीकडून मी श्रीमंत होण्याची शक्यता खूपच वाढली होती, आजी ने हो म्हंटले. व आपल्या जवळचे मागून जमा झालेले 6 ते 7 रुपये होते. ते आपल्या कापऱ्या हाताने माझ्यासमोर धरले.

मला काही समजले नाही. म्हणून मी त्यांना विचारलं. हे कश्यासाठी? यात मिळवून माझ्या लस्सी चे पैसे भरून द्या बाबूजी..!भावुक तर मी त्यांना पाहूनच झाले होते. राहिलेले कसर त्या त्यांच्या या वाक्याने पूर्ण केली. अचानक माझे डोळे भरून आले. आणि भरल्या डोळ्याने मी दुकानदाराला एक लस्सी वाढवण्यास सांगितली. आजीने ते पैसे परत आपल्या मुठीत बंद केले. व जवळच जमिनीवर बसली.

आता मला आपल्या लाचारीचा आभास झाला कारण, मी तिथे उपस्थित दुकानदार, मित्रमंडळी यांच्या मुळे त्यांना खुर्चीवर बसण्यासाठी सांगितले नाही. कोणी टोकणार तर नाही .याची मला भीती वाटत होती. की एका भीक मागणाऱ्या म्हाताऱ्या स्त्रीला त्यांच्या बरोबरीने बसण्यावर आपत्ती न व्हावी. पण ज्या खुर्चीवर मी बसलो होतो. ती मला चावत होती. लस्सी सर्वांच्या हातात आल्यावरती मी आजीच्या बाजूला खाली बसलो. कारण असे करण्यास मी स्वतंत्र होतो.

कारण यावर कोणाला आपत्ती असण्याचे कारणच नव्हते. माझ्या मित्रांनी माझ्याकडे एक क्षण निरखून पाहिले. पण त्यांनी काही म्हणण्या अगोदरच दुकानाच्या मालकाने पुढे येऊन आजीला उठवून खुर्चीवर बसविले. आणि माझ्याकडे हसत बघून हात जोडून म्हणाला वर बसा साहेब. माझ्याकडे ग्राहक तर भरपूर येतात. पण माणूस कधीतरीच येतो. आता सर्वांच्या हातात लस्सी चे ग्लास आणि तोंडावर हास्य होते.

फक्त एक आजीचं होती तिच्या डोळ्यात तृप्तीचे आश्रू,ओठांवर मलाईचे काही कण, आणि हृदयात शेकडो आशीर्वाद होते.माहीत नाही का जेव्हा आम्हाला कोणाला 10 ते 20 रुपये देण्याने किंव्हा त्यांच्यावर खर्च करायला लागतात तर ते आम्हाला जास्त वाटतात. पण विचार करा की ते थोडे से रुपये कोणाच्या मनाला तृप्त करण्यापेक्षा जास्त किमती आहेत.

या रुपयांनी गुटखा, सिगारेट, खरेदी करण्याऐवजी असे आशीर्वाद खरेदी करू शकतो. भले ही तुम्हाला कोणी साथ देऊ अगर ना देऊ. समर्थन करो या ना करो. जेव्हा कधीही संधी मिळेल असे दयापूर्ण, करुणामय कार्य करत रहा. याने जे आपल्याला सुख मिळेल ते अमूल्य असेल. मित्रांनो तुम्हाला हा लेख कसा वाटला नक्की आम्हाला सांगा..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *