आई कोरोनाने वारल्यामुळे हा मुलगा स्मशानातच राहू लागला कारण….

एका भयान रात्री मंदिराच्या पायरीवर लाईटच्या उजेडात एक साधारण पंधरा वर्षाचा मुलगा अभ्यास करताना पाहिला. थंडीचे दिवस होते कुडकुडत होता, पण मग्न होता वाचनात.. हप्त्यातून दोनदा त्या रस्त्याने मी जात असायचो, दिवसा कधी दिसत नसायचा खूप जिज्ञासा होती. त्या मुलाबद्दल जाणण्याची.. एक दिवस रात्री उशिरा जेवण करून मी त्या रस्त्याने गाडी घेऊन निघालो होतो.

मनात आलं तो मुलगा जर तिथे असेल तर त्याच्यासाठी काहीतरी पार्सल घेऊन जाऊ. रात्रीचे साडेबारा वाजले असतील मी त्या मंदिराकडे आलो, तर तो मुलगा नेहमीप्रमाणे मंदिराच्या पायरीवर अभ्यास करताना दिसला. मी गाडी थांबवली त्याच्याजवळ गेलो, मला बघून तो गालातल्या गालात हसला, जणू माझी आणि त्याची जुनी ओळख असावी.. मी म्हणालो बाळ तू रोज इथे बसून का अभ्यास करतोस?, सर माझ्या घरात लाईट नाही, माझी आई आजारी असते. दिव्यात रॉकेल घालून अभ्यास करून घ्यायला माझी एवढी ऐपत नाही. बाळ तू मला बघून गोड हसलास का?, सर तुम्ही देव आहात का? नाही रे, सर तुम्ही माझ्यासाठी देवच आहात.. ते जाऊदे तु जेवलास का? मी तुझ्यासाठी खाऊचे पार्सल आणले आहे.

सर म्हणूनच मी हसलो मला माहित होतं तो कोणत्याही रुपात येईल, मला भुकेलेला नाही ठेवणार, मी जेव्हा जेव्हा भूकलेला असतो, तो काही ना काही मला देतोच. कधी नवसाचे पेढे तर कधी फळ तो मला देऊन जातो. आज मी भुकलेला होतो, पण निर्भिड होतो, मला माहिती होतं, तो काहीतरी कारण करून मला भेटायला येणार, आणि तुम्ही आलात.. तुम्ही देव आहात ना? मी निशब्द झालो. नकळत माझ्याकडून पुण्याचं काम घडत होतं. रोज कर्जाच्या ओझ्याखाली दबताना देवाला कोसत होतो.

त्याने आज मला देवाची उपाधी देऊन लाजवलं होतं. त्याने तो अर्धवट खाऊ खाल्ला, आणि म्हणाला सर तुम्ही इथेच थांब मी अर्धा माझ्या आईला देऊन येते. माझे डोळे तरळले त्याला काही विचारण्याच्या अगोदर त्यान सारं काही कृतीतून सांगितलं होतं. तो पाच मिनिटांनी परत आला, त्याच्या ओंजळीत भारी जातकाची फुल होती. सर माझी आई सांगते ज्या परमेश्वराने आपल्या पोटाची खडकी भरली त्याच्या चरणी ओंजळभर फुलं तरी वाहावीत. मी क्षणभर डोळे बंद केले, आणि त्या बंद दाराच्या पाषाणाकडे पाहिलं, तर ते ही मला त्या मुलाच्या गोड हसण्यासारखं वाटलं. नंतर कोरोनाच्या भीतीने लॉकडाऊन झालं शाळा कॉलेज बंद झाल्या.

देऊळ उस पडली देवळाला कुलूप ठोकले, आणि रस्त्यावर शुकशुकाट झाला. असेच एके दिवशी त्या मुलाची आठवण झाली, आणि मुद्दाम त्या देवळाकडे डोकावल रात्रीची वेळ होती, देवळाच्या पायरीवरील लाईट बंद होती, आणि तो मुलगा कुठेच दिसला नाही. वाईट वाटलं मला.. ह्या महामारीत कुठे गेला असेल हा मुलगा? काय खात असेल? कसा जगत असेल? नाना प्रश्न आवासून उभे राहिले. कोरोनाच्या महामारीत असंख्य प्रा ण गमावले. असाच आमचा एक मित्र पॉझिटिव्ह होऊन दगावला, मी त्याच्या अंत्यसंस्काराला स्मशानात गेलो होतो. अंत्यसंस्कार झाले, सर्व आपल्या घरी निघाले. निघताना हात पाय धुवावे म्हणून शंकराच्या मंदिरा शेजारील नळावर गेलो,

पाहतो तर तो मुलगा नळावर स्मशानात टाकलेले प्रेता वरचे सफेद कपडे धुऊन स्मशानाच्या भिंतीवर वाळत टाकत होता. मला बघून त्याने आवाज दिला सर…. अरे तू इथे काय करतोयस? सर आता मी इथेच राहतो. आम्ही घर बदललं भाड भरायला पैसे नव्हते, त्यातच लॉकडाऊन मध्ये शिव मंदिर बंद झालं. आणि पायरी वरची लाईटही बंद झाली. मग मला घेऊन आई इथे आली, काही झालं तरी शिक्षण थांबता कामा नये. असं तिने सांगितले आहे.

त्या शिव मंदिराचे दरवाजे बंद झाले पण या शम मंदिराचे दरवाजे कधी बंद होत नाहीत. तिथे जिवंत माणसं यायची आणि इथे मेलेली…. या लाईट खाली माझा अभ्यास चालू असतो. सर मी हार नाही मानली.. आई सांगायची ज्याने जन्म दिला तोच भुकेची खळगी भरणार, मग तुझी आई कुठे आहे? सर ती कोरोनाच्या या आ जा रा त गेली, तीन दिवस ताप खोकला होता नंतर दम अडकला, मी कुठे गेलो नाही, इथे पडलेल्या तुटक्या अर्ध जडलेल्या लाकडांनी तिला अग्नी दिली 14 दिवस इथेच या खोलीत होम कॉरनटाईन राहिलो. सरकारी कायदा मोडू नकोस तो आपल्या भल्यासाठीच असतो अस ती सांगायची..

आईच्या अस्थी समोरच्या नदीत विसर्जित केल्या आणि काल इथल्याच स्मशानातल्या अग्नी देणाऱ्यांना जेवण करून घातले. आणि आईचं क्रियाकर्म आटपले, सर तरीही मी हरलो नाही, पण दुःख एवढच आहे की, मी पास झालेलो पाहायला आई या जगात नाही. जिथे ज्या जगात असेल तिथे खूप खुश असेल हे माझ यश बघून…. कालच माझा रिझल्ट लागला आणि मी शाळेत पहिला आलो, आता पुढच्या शिक्षणाचा खर्च माझे शिक्षक करणार आहेत. पण आता तर खरी अडचण उभी राहिली आहे, ऑनलाईन अभ्यास करायला माझ्याजवळ मोबाईल सुद्धा नाही, सर तुम्ही का वाईट वाटून घेता. तुम्हाला मी पास झाल्याच आनंद नाही झाला का?

सर तुम्ही कुठेही जाऊ नका इथेच थांबा, त्याने छोट्याश्या डब्यातून साखर आणली होती. चिमुटभर माझ्या हातावर ठेवली, सर तोंड गोड करा तो डब्बा ठेवायला त्या खोलीत गेला, तोवर मी माझ्या तोंडावर नळाचे पाणी मारून भानावर आलो. भरलेले डोळे लपवण्यासाठी, तोंड धुतले, सर मला माहित होत, देव या जगात आहे आणि तो माझ्या आनंदात माझी पाठ थोपटायला नक्की येणार, त्याने पुढे काही बोलण्या अगोदरच मी माझ्या खिशातला माझा नवा मोबाईल त्या मुलाच्या हातावर टेकवला. आणि त्याची पाठ थोपटून निमूटपणे बाय करून स्मशानाबाहेर पडू लागलो. आता दर महिन्याचा मी त्याचा रिचार्ज करतो न सांगता, मी त्या मुलाच्या डोळ्यात देव पाहिला….

आवर्जून शेअर करू शकता. फोटो प्रतिकात्मक आहे. मित्रांनो लेख आवडला असेल तर नक्की शेअर करा. फोटो प्रतिकात्मक आहे.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *