म्हाताऱ्या आईला जेव्हा मुलगा महालक्ष्मी मंदिराबाहेर सोडून पळून गेला, त्यानंतर त्या आईची अवस्था पहा…

रेल्वेच्या स्टेशन शेजारी सायकल लावण्यासाठी जागा होती 30 ₹ महिन्याला द्यावे लागायचे. तिथे सायकलींवर लक्ष ठेवण्यासाठी एक म्हातारी बाई बसलेली असायची. चार बांबु लावून वर कडबा आणि ताडपत्री लावून तयार केलेलं छत होतं. आणि त्यातच ती आजी राहायची. अंगावर एकदम जुनी फाटकी साडी…… ती पण मळलेली….. डोक्यावरचे केस पूर्णपणे पिकलेले होते. साधारण 70 ते 75 वय असावे…..!! तिथे एक जून गोणपाट होतं त्यावर ती बसलेली असायची. थंडी पासून बचावासाठी एक काळी चादर पण होती. थंडीच्या दिवसात कायम ती चादर अंगावर घेतलेली दिसायची. समोर एक जर्मनचे ताट आणि स्टीलची चेपलेली वाटी एवढंच……..!! आणि फक्त एवढं असूनही चेहऱ्यावर कायम स्मितहास्य असायचं.

एक दिवस संध्याकाळी मी घरी जाताना मी सायकल काढत होतो तेव्हा तिने मला विचारलं, ” बाळ, नाव काय तुझं….? ” मी नाव बोललो कदाचित त्यांना ऐकू नाही गेलं किंवा नाव समजलच नसेल. त्यांनी पुन्हा विचारलं मी पुन्हा बोललो. त्या हसत हसत बोलल्या ” लअच्छा, छान आहे नाव” त्यांनी मग इतर चौकशी केली. म्हणजे घरी कोण असतं , गाव कोणतं , नंतर सायकलीला अडकवलेल्या माझ्या बॅग कडे पाहून विचारलं, “डब्यामध्ये काही शिल्लक आहे का ..?” मी क्षणभर गोंधळालो . मग बोललो “नाही ओ आजी” का कुणास ठाऊक खूप वाईट वाटलं, नाही बोलताना. मग पुन्हा तोच हसरा चेहरा करू बोलल्या “काही हरकत नाही पण कधी काही शिल्लक राहिल तर टाकून देण्यापेक्षा आणतजा आणि मला देत जा” हे सांगताना त्यांचा चेहरा जरी हसरा असला तरी त्यांचे डोळे ओशाळलेले वाटत होते. कदाचित त्यांना लाज वाटत होती असं काही मागण्याची पण मजबुरी होती त्यांची, उपाशी पोट कोणाकडूनही काहीही करून घेत. मी हो बोललो आणि निघालो.

घरी आल्यानंतर रात्री आई जवळ बसलो आणि त्या आजी बद्दल सांगितलं. तिला पण खूप वाईट वाटलं…!! दुसऱ्या दिवशी सकाळी तिने ना सांगता डब्यात 2 चपाती ज्यास्त भरल्या आणि बोलली त्या आजीला दे. मला खूप बरं वाटलं मी निघणार तेवढ्यात बाबांचा आवाज आला “आता गेल्या गेल्या दे म्हणजे आताच ताज खाऊन घेतील” मी हो बोलून निघालो. त्या आजी झोपल्या होत्या त्यांना उठवून चपाती आणि भाजी त्यांच्या ताटात काढून दिलं. त्या आजींच्या चेहऱ्यावर वेगळाच आनंद होता. त्यांच्या चेहऱ्यावरील आनंद पाहून मनाला खूप समाधान मिळालं. दुपारी ऑफिस मध्ये जेवताना अचानक त्या आजीची आठवण आली आणि एक चपाती काढून ठेवली आणि मित्रांच्या डब्यात जे जेवण शिल्लक होत ते माझ्या डब्यात भरून घेतलं. संध्याकाळी तो डबा मी आजींना दिला. मग त्या गोड हसल्या त्यांनी डबा रिकामा करून दिला. आणि त्यातील अर्धी चपाती काढली त्याचे छोटे छोटे तुकडे केले आणि थोडे दूर जाऊन पसरून ठेवले. आणि त्यांच्या जवळच्या वाटीत पाणी भरून त्या तुकड्याजवळ ठेवलं.

मी त्यांची प्रत्येक हालचाल पाहत होतो त्या पुन्हा जवळ येऊन बसल्या. मी विचारलं “आजी काय करताय हे” त्या हसल्या आणि बोलल्या “बग तिकडे” , मी तिकडे पाहिलं तर काही चिमण्या आल्या आणि ते तुकडे खाऊ लागल्या आणि जवळच्या वटीतील पाणी पिऊ लागल्या….!! मधेच एका चिमणीने तुकडा उचलला आणि उडून गेली कदाचित ती तुकडा आणखी एखाद्या भुकेल्या पिल्ल्यासाठी घेऊन चालली होती. त्या दिवशी जीवनाचा एक वेगळाच रंग दिसला. मी माझ्या डब्यातून काही घास त्या आजीला दिले होते आणि त्या आजीने तिच्या घासातील काही घास त्या चिमण्यांना दिलेत आणि त्या चिमण्यांनी पण काही भाग त्यांच्या पिल्ल्यांसाठी नेला. कदाचित हेच जीवन होतं दुसऱ्यासाठी थोडस सुख घेऊन जाणे. जवळ जवळ एक वर्ष असच चालू राहील. नंतर माझं शिक्षण पूर्ण करून पुण्यात आलो जॉबसाठी चांगला जॉब मिळाला तेव्हा आवर्जून त्या आजींना पेढे देण्यासाठी गेलो. त्यांनी पेढा घेतला अर्धा मला भरवला आणि डोळ्यात पाणी आणून बोलल्या “आठवणीने मला पेढा दिलास यातच समाधान आहे.” “माझ्या पोटच्या पोराने मला महालक्ष्मी देवीच्या दर्शनासाठी आणलं आणि मला इथेच सोडून चुकवून निघून गेला……!!” पण कोण कुठला तू मला प्रमाने पेढा दिलास खूप समाधान वाटलं..😊 खुप मोठा हो, साहेब होशील मोठा तू….!!

मी त्यांच्या पाया पडून आशीर्वाद घेतला आणि निघालो. तेव्हा एक गोष्ट लक्षात आली की या जगात आशीर्वाद आणि आनंद मिळवणं खूप सोपं आहे. म्हणजे एखाद्याला आपण आनंद दिला की, त्या बदल्यात आपल्याला समाधान , आंनद आणि आशीर्वाद मिळून जातात. पण आयुष्य संपलं तरी आपण हे दुसरीकडे शोधत असतो. मध्ये वर्ष निघून गेल जॉब आता पर्मनंट झाला होता. म्हणून पेढा देण्यासाठी मि गेलो पण त्या तिथे न्हवत्या त्यांचं साहित्य पण तिथं न्हवत फक्त दूर नेहमीच्या जागेवर ती वाटी होती. मी जवळच्या टपरीवर गेलो आणि विचारलं ” इथल्या आजी कोठे आहेत…?” त्याने मला पहिलं आणि बोलला “अरे वारल्या त्या 2 महिने होऊन गेले.” ऐकून खूप वाईट वाटलं मन सुन्न झालं. जणू कोणीतरी जवळच गेलं होतं.

मी त्या वाटिकडे पाहिलं कोरडी पडली होती मी माझ्या जवळची पाण्याची बाटली काढली आणि ती वाटी पाण्याने भरली आणि त्यांच्यासाठी आणलेला पेढा ठेवला तिथेच आणि निघालो तिथून सहज मागेवळून पाहिलं तर अनेक चिमण्या गोळा झाल्या होत्या. पाणी पित होत्या मी आजीच्या झोपडीकडे पाहिलं पण त्या मात्र दिसत न्हवत्या आजी मला जीवनातलं खूप मोठं वास्तव देऊन गेल्या. “दिल्याने वाढत मग भले ते प्रेम असो वा दान आपल्यातल थोडस सुख दुसऱ्याला देणं हेच खरं जीवन……!!
मित्रांनो तुम्हाला ही माहिती कशी वाटली ते कमेंट मध्ये नक्की सांगा ..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *